Sommige liefdes beginnen met een toevallige ontmoeting. Die van mijn opa begon niet met mijn oma, maar met een piepklein autootje in een Duitse etalage: de Goggomobil Coupé. Elke dag liep hij erlangs op weg naar zijn werk. Elke dag keek hij even. Tot hij genoeg had gespaard om ‘m te kopen, en hij niet meer naar z'n werk hoefde te lopen.
Met zijn Goggo reed hij in de zomer vanuit Keulen helemaal naar Cadzand. Zo’n 350 kilometer — met zijn broer op de bijrijdersstoel én zijn moeder op de achterbank. Een coupé van 3,5 meter lang, met drie volwassenen erin. Moet vast gezellig geweest zijn.
Tijdens de vakantie in Cadzand leerde hij mijn oma kennen. In de tijd die daarop volgde ging oma ook regelmatig mee naar Duitsland in de Goggo. Zo hebben onderweg ooit de ruitenwissers het eens begeven, wat betekende dat mijn oma de hele weg, met een touwtje door de ramen, de ruitenwissers moest bedienen. Het bleek meer te zijn dan een vakantieliefde, en opa verhuisde naar Cadzand. De Goggo bleef in Duitsland achter.
Comeback in de jaren '90
Vele jaren later, in de jaren '90, had opa kennissen (uit het hotel) met een garage in Duitsland en vroeg hen om een Goggomobil Coupé te zoeken en op te knappen. En jawel: er werd eentje gevonden. De restauratie begon, en werd deels vastgelegd op video (in echte VHS-kwaliteit, inclusief jaren ’90 kapsels, idem dito kapsels én sneeuw). Eindeloos heb ik deze film als kind zitten kijken als ik bij opa en oma op visite was.
De carrosserie werd aangepakt en de auto werd opnieuw gespoten. Naar het schijnt in de kleur van opa's eerste Goggo. Na maanden wachten was het zover: de Goggo werd afgeleverd in Cadzand. Opa was opnieuw trotse eigenaar van een Goggomobil Coupé.
Wij woonden in die tijd in Hilversum, en gingen in de zomer vrijwel elk jaar naar Cadzand op vakantie. En als opa dan even tijd had, tussen het druk en chagrijnig zijn door, nam hij me mee voor een ritje. Opa met zijn arm uit het raam (dat kon niet anders) en ik die dat ook wilde maar er niet bij kon.Het geluid van die motor, de geur van benzine, het gevoel alsof je in een speelgoedauto over de dijk reed — schitterend vond ik het. Zo schitterend dat ik op een dag al mijn moed verzamelde en vroeg: ‘Opa, als jij nou een keertje dood wordt hè… mag ik dan dat autootje hebben?’
Bevestiging van een mondelinge afspraak
Voor mijn twintigste verjaardag kreeg ik van opa een schitterend ingelijst document (met zo'n zegel, weet je wel?) waar in stond dat hij daarmee een jarenlang bestaande mondelinge afspraak bevestigde, en ik na zijn overlijden eigenaar zou worden van zijn Goggo.
Nou ja, de rest is geschiedenis, zullen we maar zeggen. De jaren nadat ik opa's Goggomobil Coupé erfde, bestonden vooral uit stukjes in de buurt rijden en poetsen. De motor heeft altijd kuren gehad, waar pas jaren later iets aan zou gebeuren. En dat was dan weer het begin van een nieuw hoofdstuk: zelf sleutelen. Maar daarover later meer.
Geef een reactie